در مورد لنفوما چه چیزی لازم است بدانید؟ (بخش دوم)

دلایل

سرطان  زمانی رخ می دهد که سلول ها به شکل غیر قابل کنترلی تقسیم می شوند و به این وسیله رشد کرده و گسترش میابند و از چرخه ی طبیعی تقسیم سلولی خارج می شوند.

بافت های لنفوییدی در طول بدن قرار دارند. اگر سلول های سرطانی در سیستم لنفوییدی رشد کنند، می توانند به راحتی از محل خود به دیگر بافت ها و اندام ها،حتی درخارج از سیستم گسترش یابند.

لنفوما بیشتر در کبد، مغز استخوان یا شش ها رشد می کند.

در لنفومای هاچکین، سرطان  معمولا تنها یکی پس از دیگری گره های لنفاوی را تحت تاثیر قرار می دهد.

در لنفومای غیر هاچکین، تومورها ممکن است در گره های لنفاوی مختلف رشد کرده و از روی چند گره جهش کنند.

در واقع هنوز دلیل اصلی ایجاد لنفوما مشخص نیست، اما برخی فاکتورها هستند که در ایجاد آن دخیل اند.

فاکتورهای خطر

دونوع مختلف از سرطان ، فاکتورهای ایجاد کننده ی متفاوتی دارند.

لنفومای غیر هاچکین

فاکتورهای خطر برای لنفومای غیر هاچکین شامل:

سن: بیشتر لنفوما ها در افراد 60 ساله و مسن تر رخ می دهد اما برخی انواع آن بیشتر کودکان و نوجوانان را تحت تاثیر قرار می دهد.

جنسیت: برخی از انواع در زنان شایع تر است و انواع دیگر در مردان

نژاد و منطقه: در ایالات متحده، آمریکا-آفریقا و آمریکا-آسیا خطر ابتلا به لنفومای غیر هاچکین کمتر از آمریکایی های سفید پوست است، و علاوه بر این در ملیت های پیشرفته نیز شایع تر است.

سیستم دفاعی: یک فرد با سیستم ایمنی ضعیف بیشتر درخطر است. این موضوع می تواند در نتیجه ی ابتلا به بیماری هایی چون، ایدز و مصرف دارو بعد از دریافت بافت اهدایی باشد.

عفونت: عفونت های باکتریایی و ویروسی خاص که لنفوسیت  ها را تغییر می دهند خطر را افزایش می دهند، مانند اپشتن بار ویروس، که تب غده ای را ایجاد می کند.

ایمپلنت سینه: این عمل ممکن است سبب رشد سلول های لنفوسیت  درون بافت سینه شود.

وزن بدن و رژیم: چاقی بدن را برای ابتلا به لنفوما مستعد می کند، اگرچه تحقیقات بیشتری برای اثبات این موجود مورد نیاز است.

لنفومای هاچکین

فاکتورهای خطر برای لنفومای هاچکین شامل:

عفونت مونونوکلئوز: عفونت با اپشتن بار ویروس می تواند سبب مونونوکلئوز شود، که خطر ابتلا به لنفوما را افزایش می دهد.

سن: افراد بین سنین 20 تا 30 سال و افراد 55 سال، بیشتر در خطر ابتلا به این بیماری هستند.

جنسیت: این سرطان  بیشتر در آقایان شایع است.

موقعیت: لنفومای هاچکین بیشتر در ایالات متحده، کانادا و اروپای جنوبی شایع است. و در آسیا این خطر کمتر است.

خانواده: در صورتیکه خواهر یا برادر به این بیماری مبتلا هستند، خطر ابتلا به این بیماری در دیگر خواهران و برادران بیشتر است و در صورتیکه آنها دوقلو باشند، این احتمال به مراتب افزایش می یابد.

فراوانی: افرادی که وضعیت اقتصادی-اجتماعی بزرگتری دارند، در خطر بیشتری نیز قرار دارند.

عفونت HIV: این عفونت سبب کاهش سیستم ایمنی می شود و خطر ابتلا به لنفوما را افزایش می دهد.

تشخیص

غربالگری خاصی برای لنفوما وجود ندارد. در صورتیکه فرد علائم ویروسی پایدار داشت، باید به دکتر مراجعه نماید.

پزشکان از بیمار درمورد سابقه ی پزشکی خودش و خانواده اش سوالاتی می پرسد و تلاش می کند تا دیگر شرایط و نشانه ها را بیابد.

آنها همچنین امکان دارد آزمون های فیزیکی نیز تجویز نمایند، شامل یک معاینه ی شکم و چانه، گردن، کشاله ران و زیربغل، قسمت هایی که تورم در آنها رخ می دهد. پزشک ممکن است به دنبال نشانه های عفونت در نزدیک گره های لنفاوی بگردد، قسمت هایی که در بیشتر موارد متورم می شوند.

آزمایش هایی برای لنفوما

آزمون ها می توانند وجود لنفوما را به اثبات رسانند.

آزمایش خون و بافت برداری می تواند وجود لنفوما و گستردگی آن را تشخیص دهد.

بافت برداری ، گرفتن نمونه از بافت لنفاوی است برای بررسی در آزمایشگاه. جراح امکان دارد یک لنف را به طور کامل یا بخشی از آن را حذف کند. در برخی موارد، برای گرفتن نمونه از یک بافت، از سوزن استفاده می شود. بافت برداری از مغز استخوان در برخی موارد لازم است. در انجام این جراحی ها ممکن است از بیهوشی موضعی، مسکن و یا بیهوشی کامل استفاده شود.

بافت برداری و دیگر آزمایشات می تواند مراحل پیشروی سرطان  را نیز نشان دهد، و از این طریق می توان فهمید که سرطان  به بخش های دیگر بدن نفوذ کرده است یا خیر.

آزمایشات عکس برداری: مانند سی تی یا ام آر آی، اشعه ایکس از سینه، شکم و لگن خاصره، اشعه ماوراء صوت یا اسکن PET.

سوراخ کردن نخاع: بوسیله ی یک سوزن بلند و نازک، و بیهوشی موضعی مایع نخاعی را خارج کرده و آن را مورد مطالعه قرار می دهند.

مرحله ای که سرطان  در آن قرار دارد به نوع آن، نسبت رشد آن، و مشخصه های سلولی بستگی دارد. در مرحله ی 0 تا 1، سرطان  تنها در یک بخش کوچک قرار داد. در مرحله ی 4، سرطان  به اندام های بیشتری نفوذ کرده است.

لنفوما را می تواند با عنوان های سست، محدود به یک مکان، مهاجم، و در حال گسترش به قسمت های دیگر بدن، توصیف نمود.

انواع

سرطان  های لنفوئیدی  بر اساس تاثیرشان بر سلول های ایمنی دسته بندی می شوند. دو نوع کلی این سرطان  هاچکین و غیر هاچکین است. و هرکدام از آن ها دارای چندین زیرنوع هستند.

غیرهاچکین، شایع ترین نوع، سلول های B و T را تحت تاثیر قرار می دهد. این نوع 90 درصد لنفوما ها را شامل می شود و حدود 4 درصد از تمام سرطان  ها در ایالات متحده است.

لنفومای هاچکین کلاسیک توسط حضور سلول هایی تحت عنوان سلول های رید-استمبرگ، شناسایی می شود. دیگر زیرنوع ها سلول های مختلفی را تحت تاثیر قرار می دهند.

چشم انداز

دو سوم کسانی که در سطح یک لنفومای غیرهاچکین شناسایی شده اند، بوسیله ی درمان در نهایت 5 سال زنده می مانند.

85درصد از کسانی که به سطح یک لنفومای غیرهاچکین مبتلا هستند با درمان در نهایت 5 سال زنده می مانند.

لازم است در صورت مشاهده ی علائم غیرمعمول به متخصص مراجعه شود، از آنجایی که هرچه سریع تر سرطان  ها شناسایی شوند، شانس موفقیت درمان نیز افزایش میابد.