{{cartLength}}
{{cartLength}}
ثبت آگهی
سرطان / 29 بهمن 1397

لوسمی: چه چیزهایی لازم است بدانید (بخش دوم)

لوسمی: چه چیزهایی لازم است بدانید (بخش دوم)

انواع

لوسمی را می توان به چهار گروه اصلی تقسیم نمود. این گروه ها شامل حاد، مزمن، لنفوسایتیک و میلوژنس می باشند.

لوسمی حاد و مزمن

در طول یک دوره ی زندگی، سلول های سفید خون چند مرحله را پشت سر می گذارند.

در لوسمی حاد،سلول های نابالغ و بدون استفاده به سرعت تقسیم شده و در مغز استخوان و خون تجمع می یابند. آن ها به سرعت به بیرون از مغز استخوان ریخته می شوند و عملکردی نیز ندارند.

روند لوسمی مزمن بسیار آهسته تر است و سلول های بالغ و کارای بیشتری نیز در آن تولید می شود.

به بیان دیگر، لوسمی حاد سلول های خوب را با سرعت بیشتری نسبت به لوسمی مزمن به بیرون انداخته و حذف می کند.

لوسمی لنفوسایتیک و میلوژنس

لوسمی ها همچنین بر اساس نوع سلول های خونی ای که بر آن ها اثر می گذارند نیز دسته بندی می شوند.

لوسمی لنفوسایتیک در صورتی اتفاق می افتد که تغییرات سرطانی نوعی از سلول های مغز استخوان را تحت تاثیر قرار دهد که سلول های لنفوئیدی را می سازند. یک سلول لنفوئیدی نوعی از گلبول های سفید است که در سیستم ایمنی نقش ایفا می کنند.

لسمی میلوژنس زمانی اتفاق می افتد که تغییرات نوعی از سلول های مغز استخوان را تحت تاثیر قرار می دهد که سلول های قرمز خون، دیگر انواع سلول های سفید و پلاکت ها را می سازند.

لوسمی لنفوسایتیک حاد (ALL)

همچنین با عنوان لوسمی لنفوبلاستیک حاد نیز شناخته می شود، که شایع ترین نوع لوسمی در میان کودکان است. همچنین می تواند بزرگسالان را بعد از 65 سالگی نیز درگیر نماید. در میان کودکان، نسبت زنده ماندن کودکان 5 ساله بیش از 85 درصد می باشد.

زیر گروه های این نوع لوسمی :

لوسمی لنفوبلاستیک حاد پیش ماده B

لوسمی لنفوبلاستیک حاد پیش ماده T

لوسمی بورکیت

لوسمی دوشکلی ( بایوفنوتایپیک) حاد

لوسمی لنفوسایتیک مزمن (CLL)

این سرطان  بیشتر در میان بزرگسالان بزرگ تر از 55 سال شایع است، اما جوانان نیز امکان ابتلا به آن را خواهند داشت. این سرطان  به ندرت درکودکان دیده شده و در مردان شایع تر از زنان است.

شخص مبتلا به این لوسمی، 82 درصد شانس دارد که تا 5 سال بعد از تشخیص زنده بماند.

لوسمی میلوژنس حاد (AML )

این لوسمی در بزرگسالان شایع تر از کودکان بوده و مردان را بیش از زنان تحت تاثیر قرار می دهد.

این لوسمی به سرعت پیشروی کرده و علائم آن شامل تب، تنفس دشوار و درد مفاصل می باشد.  فاکتورهای محیطی نیز می توانند سبب تحریک آن گردند.

شیمی درمانی شیوه ی کلی درمان است. برخی مواقع، پیوند مغز استخوان نیز ممکن است به کار گرفته شود.

لوسمی میلوژنس مزمن (CML)

این لوسمی بیشتر بزرگسالان را تحت تاثیر قرار می دهد. به گفته ی موسسه بین المللی سرطان ، شانس زنده ماندن در مدت 5 سال، 1/65 درصد می باشد.

اما، بسیاری از کسانی که به این لوسمی مبتلا هستند، جهش ژنتیکی ای دارند که به درمان هدفمند سرطان  پاسخ و واکنش میدهد، که به آن گلیوک (Gleevec) یا imatinib گفته میشود. برای افرادی که سرطان شان از نوع گلیوک است، شانس زنده ماندن در 5 سال، به بیش از 90 درصد افزایش خواهد یافت.

علائم

علائم و نشانه های لوسمی به شرح زیر است:

نقص در لخته شدن خون:سلول های خونی نابالغ، پلاکت های که برای لخته سازی خون حیاتی هستند، کنار می زنند.  این موضوع سبب می شود که فرد به سرعت دچار خون ریزی و کبودی شود که به کندی بهبود میابد. بدن این افراد ممکن است دارای نقطه های قرمز تا بنفش رنگ باشد که نشان دهنده ی خونریزی های کوچک است.

عفونت های مکرر: سلولهای سفید خون برای مبارزه با عفونت ها حیاتی هستند. در صورتیکه آن ها نابود شوند ویا به درستی فعالیت نکنند، عفونت های مکرر رخ خواهد داد. سیستم ایمنی همچنین ممکن است به دیگر سلول های ضروری بدن نیز حمله کنند.

آنمی(کم خونی): همانطور که بدن بیشتر با رشد سلول های خونی مواجه می شود، ابتلا به کم خونی نیز محتمل تر خواهد شد. این موضوع ممکن است شامل دشواری تنفس و بی رنگ شدن پوست باشد.

دیگر علائم: می تواند شامل، حالت تهوع، تب، لرز، تعریق شبانه، علائم شبه آنفلوآنزا، کاهش وزن، درد استخوان و خستگی باشد. در صورتیکه کبد یا کلیه بزرگ شوند، باعث می شوند فرد احساس سیری کرده، کم تر غذا بخورد و در نتیجه دچار کاهش وزن شود.

کاهش وزن همچنین می تواند بدون بزرگ شدن کلیه و کبد نیز اتفاق بیفتد. سردرد ممکن است نشان دهنده ی این موضوع باشد که سلول های سرطان ی در حال تهاجم به سیستم عصبی مرکزی هستند.

تمام این موارد ممکن است علائم دیگر بیماری ها نیز باشد. در نتیجه لازم است برای تشخیص لوسمی، آزمایش های مخصوص انجام شود.

تشخیص

ممکن است پزشک به منظور تشخیص آزمایشاتی انجام داده و در مورد شخص و سوابق خانوادگی سوالاتی مطرح کند. آنان ممکن است نشانه های آنمی و تغییر اندازه ی کلیه یا کبد را نیز مورد بررسی قرار دهند.

گرفتن نمونه ی خونی به منظور آزمایش در آزمایشگاه نیز از بیمار گرفته خواهد شد.

درصورتیکه پزشک به لوسمی مشکوک شود، آزمایشی از مغز استخوان تجویز می کند. مغز استخوان معمولا از دنده ها گرفته می شود و این کار با استفاده از یک سوزن بلند انجام می شود. این کار در صورت وجود لوسمی، به تشخیص نوع آن کمک خواهد کرد.

چشم انداز

آینده و چگونگی لوسمی برای افراد، به نوع آن بستگی دارد.

تمام بیمارانی که برای آن ها بهبودی حاصل شده، لازم است به طور مرتب مورد آزمایش قرار گیرند، از جمله آزمایش خون و در صورت امکان مغز استخوان، تا از عدم برگشت مجدد سرطان  اطمینان حاصل نمایند.

در صورتی که لوسمی بازنگشته باشد، با صلاح دید پزشک، انجام آزمایشات به مرور زمان کاهش میابد.

اشتراک گذاری :