درمورد طاسی موضعی (alopecia areata) چه می دانید؟ (بخش اول)

طاسی موضعی یک اختلال خودایمن شایع و ریزش موی غیرقابل پیش بینی است.

این اختلال 6.8 میلیون نفر در ایالت متحده را درگیر کرده است.

در بیشتر موارد، موها در مقیاس کوچکی شروع به ریزش می کنند. برای بیشتر افراد، ریزش مو چیزی بیشتر از چند حفره ی ریخته شده نیست اما در برخی موارد دیگر می تواند شدید تر باشد.

برخی مواقع، می تواند سبب ریزش کامل موی پوست سر شود یا در موارد شدید سبب ریزش موی بدن می شود.

شرایط ایجاد شده می تواند تحت تاثیر سن و جنس هرکس باشد، به نظر می رسد که بیشتر موارد در سنین کمتر از 30 سال رخ می دهد.

در این مقاله، ما به دلایل و علائم طاسی موضعی، تشخیص و درمان های موجود آن خواهیم پرداخت.

نکات کلی در مورد طاسی موضعی:

ابتدا نکات کلیدی در این باره را گفته و در ادامه ی مقاله به جزئیات بیشتر خواهیم پرداخت.

از هر 5نفر مبتلا به این اختلال، یک نفر دارای سابقه ی بیماری در خانواده می باشد.

طاسی موضعی اغلب به طور ناگهانی ایجاد شده و تنها در مدت چند روز پیشروی می کند.

شواهد علمی کمی نشان می دهد که  این اختلال می تواند در نتیجه ی اضطراب ایجاد شده باشد.

افراد مبتلا به طاسی موضعی که تنها مقدار کمی از ریزش مو را دارند، اغلب به طور خودبه خودی به طور کامل بهبود میابند بدون اینکه نیازی به درمان داشته باشند.

تا به حال درمانی برای این اختلال یافت نشده است.

درمان

در حال حاضر به طور خاص درمانی برای طاسی موضعی یافت نشده، اگرچه برخی درمان ها توسط پزشکان برای رشد مجدد موها پیشنهاد می شود.

معمول ترین درمان برای طاسی موضعی، مصرف کورتیکواستروئید می باشد، این ماده یک داروی ضدالتهاب قوی است که می تواند سیستم ایمنی را تقویت نماید. این دارو اغلب به صورت تزریق، پماد یا خوراکی تجویز می شود.

دیگر داروها که می تواند تجویز شود، هم می تواند رشد مو را تحریک کند و یا سیستم ایمنی را تحریک کند، مانند مینوکسیدیل، آنترالین، SADBE و  DPCP. اگرچه برخی از این داروها به رشد مجدد موها کمک می کنند، اما نمی توانند مانع ایجاد قسمت های طاس شوند.

استفاده از فوتوکموتراپی، توسط برخی مطالعات به اثبات رسیده و برای بیمارانی که نمی توانند از درمان های مهاجم یا سیستمیک استفاده کنند، به کار برده می شود.

بعلاوه ی عوارض جانبی آن، مو تا حدودی نسبت به عناصر مقاوم می شود. افراد مبتلا به طاسی موضعی که کیفیت محافظت کنندگی موی خود را از دست داده اند لازم است:

از کلاه آفتابی استفاده کنند

از عینک دودی برای محافظت از چشم ها استفاده شود، کاری که به طور طبیعی با حضور ابرو و مژه ها انجام می شود.

از سربند هایی مثل کلاه، کلاه گیس و روسری استفاده کنند تا از خورشید در امان بوده و یا سر خود را گرم نگه دارند.

از پمادهایی درون بینی استفاده نمایند تا رطوبت را حفظ نموده و از ورود میکروارگانیسم هایی که به طور طبیعی به کمک موهای بینی از ورودشان به درون بدن جلوگیری می شود، جلوگیری کنند.

طاسی موضعی نه باعث می شود که افراد به طور مستقیم بیمار شوند، و نه مسری است. اما می تواند از لحاظ روانی فرد را دچار تنش نماید. برای بسیاری افراد، طاسی موضعی یک بیماری روانی است که سبب می شود لازم باشد فرد از جنبه های روانی نیاز به درمان داشته باشد، از آنجایی که موها به خودی خود در حال ریزش هستند.

گروه های درمانی و حمایتی برای این افراد در دسترس هستند تا آنها را از لحاظ فکری و احساسی آگاه نمایند، و برای آن ها واکنش های فیزیولوژیکی معمول بیماری را توضیح دهند.

طاسی موضعی با ویتیلیگو، که یک بیماری خود ایمن پوستی است نیز در ارتباط است، که در این بیماری بدن به سلول های میلین دار حمله می کند وسبب سفید شدن آن ها میشود. تحقیقات نشان داده است که این دو بیماری ممکن است شرایط بیماری زایی مشابهی را ایجاد کنند، با انواع مشابهی از سلول های ایمنی و سیتوکاین هایی که بیماری را پیش می برند و فاکتورهای ژنتیکی معمول.

همینطور، هر نوع پیشرفتی در درمان یا پیشگیری این بیماری ها، ممکن است نتایج مشابهی داشته باشند.

برخی مدارک وجود دارد که درمان طاسی موضعی بوسیله دیفنسیپرون، یک حساسگر پایدار است که سبب پیشرفت ویتیلیگو می شود.

تحقیقات ابتدایی در حیوانات  نشان داد که کوئرستین، یک بیوفلاونوئید طبیعی است که در میوه ها و سبزیجات یافت می شود، می تواند بر علیه پیشرفت طاسی موضعی عمل کرده و به طور موثر سبب درمان ریزش مو شود.

تحقیقات بیشتری لازم است، شامل یک پروژه ی بالینی انسانی تا بتوان کوئرستین را به عنوان درمان طاسی موضعی معرفی کرد.