HIV و ایدز (بخش دوم)

تشخیص

مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری ارزیابی کرده است که حدود 1 نفر از هر 8 نفر در میان آمریکایی ها HIV   مثبت هستند و خود از این موضوع بی اطلاع هستند.

آزمایش خون HIV   و نتیجه

تشخیص از طریق آزمایش خون انجام میشود که غربالگری خاصی برای ویروس انجام می گیرد. در صورتکیه HIV   یافت شود، نتیجه ی آزمایش مثبت خواهد بود. خون چندین بار دیگر پیش نتیجه ی قطعی در مرود مثبت بودن، مورد آزمایش قرار می گیرد.

در صورتیکه فرد فکر میکند در معرض این ویروس قرار گرفته، لازم است هرچه سریع تر آزمایش را انجام دهد. هر چه HIV   سریع تر تشخیص داده شود، درمان موفقیت آمیز تر خواهد بود. یک کیت آزمایش خانگی نیز در این مورد می تواند مورد استفاده قرار گیرد.

پس از آلودگی با HIV  ، 3 تا 6 هفته طول می کشد که در آزمایش مشخص شود در نتیجه آزمایش های مکرر لازم است. در صورتیکه در هفته ی ششم احتمال رود که فرد در خطر ابتلا به این ویروس است، آزمایش های دقیق تری انجام خواهد گرفت. به هرحال، پزشک ممکن است در چند هفته، دیگر آزمایشات را نیز تجویز نماید.

درمان

در حال حاضر هیچ درمانی برای HIV   و ایدز  وجود ندارد. درمان تنها می تواند پیشروی آن را کرده و به بیشتر افراد کمک کند تا با HIV   زندگی کنند، و زندگی طولانی تر و سالم تر را تا اندازه ای برای آنان تضمین می کند.

درمان اولیه ی آنتی رترویروس HIV   حیاتی است، این موضوع باعث افزایش کیفیت زندگی، امید به زندگی و کاهش خطر انتقال می شود.

در حال حاضر درمان و واکسنی برای HIV   وجود ندارد، اما درمان موثر بوده و سبب افزایش مقاومت می شود. آن ها می توانند حال عمومی بیمار را بهبود بخشیده و کیفیت زندگی او را ارتقاء دهند، و شاید تنها شامل مصرف یک کپسول کوچک در هر روز باشند.

ارزیابی شده است که، دریافت درمان مناسب، برای کسی که با HIV   زندگی می کند، می تواند سبب کاهش رشد ویروس شود. پس مطالعات بسیار نتیجه گیری شد، در افرادی که رشد باکتری در آن ها کنترل شده است، و در آنها رشد قابل توجهی از ویروس دیده نمیشود، به طور موثر خطری متوجه انتقال جنسی وجود نخواهد داشت.

این به عنوان غیرقابل کشف شناخته می شود.

قرص های ضروری HIV   ( پیشگیری در ابتدای برخورد)

درصورتیکه فرد فکر می کند که در 72 ساعت گذشته در معرض ویروس قرار گرفته است(3 روز)، داروهای ضد HIV  ، به نام پیشگیری در ابتدای برخورد (PEP) می تواند سبب توقف عفونت شود. درمان باید هرچه سریع تر بعد از کنترل وجود ویروس انجام شود.

PEP به مدت 4 هفته مورد استفاده قرار می گیرد، به طور کلی در 28 روز. بررسی HIV   می تواند پس درمان نیز ادامه یافته و تکمیل شود.

داروهای آنتی رتروویروس

HIV   به کمک داروی آنتی رتروویروس قابل درمان است. این درمان به عفونت HIV   حمله کرده و گسترش ویروس در بدن را کاهش می دهد. به طور کلی، افرادی که با HIV   زندگی می کنند، مجموعه ای از داروها به نام درمان آنتی رترویروسی بسیار فعال، یا درمان آنتی رتروویروسی ترکیبی، را دریافت می کنند.

گروهی از زیرمجموعه های آنتی رتروویروسی وجود دارد، شامل:

مهار کننده ی پروتئاز

پروتئاز آنزیمی است که HIV   برای همانند سازی به آن نیاز دارد. همانطور که از نام آن پیداست، این دارو سبب توقف این مرحله می شود. مهار کننده های اینتگراز اغلب در اولین مراحل درمان مورد استفاده قرار می گیرند، و برای بیشتر افراد موثر هستند. و سبب می شوند که عوارض جانبی به حداقل برسد. مهارکننده های اینتگراز شامل ویتکتا، تیویکی و ایزنترس.

مهارکننده ی رونوشت بردار معکوس نوکلئوتید

این دارو همچنین با عنوان «ناک» ها نیز شناخته می شوند. که با HIV   در ارتباط بوده، زمانی که در تلاش است به شدت همانندسازی کرده و کپی های زیادی از خود ایجاد کند. این مهارکننده ها شامل زیاژن، کامبیویر و امتریوا.

مهارکننده ی رونوشت بردار معکوس غیر نوکلئوتیدی

این ها نیز مانند مهارکننده ی قبل عمل می کنند، و همانندسازی را برای HIV   دشوارتر می سازند.

آنتاگونیست های هم گیرنده با کموکاین

این دارو راه ورود HIV   به درون سلول را مسدود می کند. از این دارو به ندرت در آمریکا استفاده می شود، به این دلیل که دیگر داروها موثر تر خواهند بود.

مهارکننده های ورود

مهارکننده های ورود از ورود HIV   به درون سلول های T  جلوگیری می کنند. بدون ورود به این سلول ها، HIV   موفق به همانندسازی نخواهد بود. همانند آنتاگونیست های هم گیرنده با کموکاین، از این دارو ها نیز به ندرت استفاده می شود.

مخلوطی از این داروها مورد استفاده قرار می گیرد، و چگونگی ترکیب آنها به هر شخص بستگی دارد. درمان HIV   معمولا زمان بر و آهسته است. درمان HIV   بر اساس مقدار داروهای ثابت هر روزه است. قرص ها باید در یک دوره ی منظم مورد استفاده قرار گیرند. هر گروه از داروها دارای عوارض جانبی مختلفی هستند، اما برخی عوارض جانبی احتمالی شامل موارد زیر می باشد:

حالت تهوع

خستگی مفرط

اسهال

سردرد

جوش های پوستی

داروهای مکمل یا متغیر

حتی در صورت دارودرمانی سختگیرانه، داروهای مکمل یا متغیر، مانند داروهای خوراکی به طور اثبات شده موثر نیستند. بر اساس برخی مطالعات محدود، ریز مغذی ها یا مکمل های ویتامینی می توانند برای  سلامت عمومی سودمند باشند. از آنجا که مکمل های ویتامینی با داروها برهمکنش می دهند.

پیشگیری

به منظور پیشگیری از برخورد با HIV  ، توصیه های تخصصی وجود دارد:

رابطه ی جنسی بدون کاندوم_ داشتن رابطه ی جنسی بدون استفاده از کاندوم می تواند فرد را در خطر برخورد با HIV   و دیگر عفونت هایی که از این طریق منتقل می شوند، قرار دهد(واژنی، دهانی و مقعدی). علاوه بر این به اشتراک گذاشتن ابزار رابطه ی جنسی نیز همین احتمال را به وجود خواهد آورد. در هربار رابطه ی جنسی باید از کاندوم های جدید استفاده شود.

تزریق دارویی و سرنگ مشترک_ داروهای درون وریدی یک فاکتور بسیار مهم در انتقال ویروس HIV   در کشورهای در حال توسعه هستند. مصرف مشترک سرنگ می تواند مصرف کننده را با HIV   و دیگر ویروس ها روبرو کند، مانند هپاتیت C . استراتژی هایی مانند تغییر سوزن، به منظور کاهش عفونت از طریق داروها، در حال استفاده است. در صورتیکه کسی لازم است از سوزن استفاده کند، آن سوزن باید تمیز، جدید و استفاده نشده باشد.

مایعات بدن_ برخورد با HIV   می تواند از طریق به کار گیری تدابیر پیشگیرانه تا حد زیادی کنترل شود. به خصوص از طریق برخورد با مایعات آلوده از جمله خون. پرسنل بیمارستان لازم است از محافظ هایی مانند کاور، ماسک، چشم بند محافظ، شیلد و گان. شستن مکرر پوست بعد از برخورد با خون و یا دیگر مایعات بدن می تواند شانس ابتلا به عفونت را کاهش دهد.

بارداری_ برخی ضدرتروویروس ها میتواند به کودکی که هنوز متولد نشده آسیب وارد کند. اما برنامه ی درمانی منظم و موثر می تواند از انتقال HIV   از مادر به جنین پیشگیری کند. لازم است تدابیر مناسبی برای حفظ سلامت جنین اتخاذ گردد. امکان دارد که زایمان نوزاد لازم باشد به شکل سزارین انجام شود.

مادرهای مبتلا به عفونت HIV   میتوانند این ویروس را از طریق شیر نیز به کودک خود منتقل کنند. به هرحال، در صورتیکه مادر از داروهای مناسب استفاده نماید، خطر انتقال ویروس به صورت قابل توجهی کاهش خواهد یافت. لازم است که مادر به طور مرتب یک متخصص را از روند درمان و رشد نوزاد مطلع نمایند.

تحصیلات_ لازم است که آموزش های لازم در رابطه با فاکتورهای خطرآفرین و دیگر اطلاعات در این رابطه به افراد داده شود.

مدیریت

تبعیت_درمان HIV   درصورتی موثر واقع می شود که به طور مداوم دارودرمانی دنبال شود. حتی تغییر در مقدار کمی از دارو می تواند تمام روند درمان را دچار اختلال کند. یک روند روزانه باید بر اساس سبک زندگی فرد برنامه ریزی شود. برنامه ی درمانی افراد مختلف با هم متفاوت است. یک زمان تبعیت با عنوان تسلیم نیز شناخته می شد.

سلامت عمومی_ لازم است که درمان به شکل مناسب و مرحله به مرحله پیش برود تا از ابتلا به سایر بیماری ها جلوگیری شود. افرادی که با HIV   زندگی می کنند باید با انجام تمرینات مرتب، خوردن غذای سالم و جلوگیری از مصرف سیگار، سلامت عمومی خود را حفظ نمایند.

پیشگیری های اضافی_ افرادی که با ایدز  زندگی می کنند، باید نسبت به سایرین بیشتر مراقب قرار گیری در معرض عفونت های مختلف باشند. آنها باید مراقب باشند که نزدیک برخی حیوانات مثل گربه های کوچک، مایعات حیوانات و پرنده ها قرار نگیرند. ضدعفونی کردن و شستن مرتب دست ها نیز توصیه می شود. البته این پیشگیری ها نمی توانند جای درمان را بگیرند.

شرایط طولانی مدت_ HIV   یک شرایط نسبتا پایدار است. درنتیجه لازم است که به طور مرتب با گروه سلامت در ارتباط باشند. برنامه ی درمانی لازم است به طور مرتب مرور شود.

روانی_برخی برداشت های اشتباه در رابطه با ایدز  و HIV   وجود داد. به هرحال، این اشتباهات در سراسر دنیا رایج است. کسانی که با HIV   زندگی می کنند ممکن است احساس ناراحتی، انزوا، پس زده شدن و خطاکار بودن داشته باشند.

تشخیص ابتلا به HIV   بسیار اضطراب آور خواهد بود، احساس ناراحتی و افسردگی در آن معمول است. در صورتیکه شما احساس افسردگی دارید، به سرعت از مراقبت های پزشکی استفاده نمایید.