شناخت علائم شیزوفرنی (بخش دوم)

فاکتورهای محیطی

در رابطه با این فاکتور نیز دلیل قانع کننده ای وجود ندارد،  بسیاری از تروما ها پیش از تولد و عفونت های ویروسی ممکن است در پیشروی بیماری دخیل باشند.

تجربیات اضطراب آور اغلب شیزوفرنی را تحریک می کنند. پیش از اینکه علائم مزمنی ظاهر شود، افراد مبتلا به شیزوفرنی خشم های شدید، نگرانی و عدم تمرکز را تجربه خواهند کرد. و این موارد می توانند زمینه ساز مشکلات در روابط، طلاق و بیکاری شود.

این فاکتورها اغلب در شروع این بیماری مقصر شناخته می شوند، زمانیکه دیگر مشکلات با آن همراه می شود، به معنای واقعی بیماری به یک بحران تبدیل می شود. اگرچه، بسیار دشوار است که متوجه شویم، شیزوفرنی سبب بروز استرس های خاص می شود و یا اینکه خود در نتیجه ی همین استرس ها ایجاد شده است.

داروهای القا کننده ای شیزوفرنی

ماریجوانا یکی از عوامل بروز شیزوفرنی شناخته شده است. بعلاوه، برای افرادی با سابقه ی بیماری های روانی مانند شیزوفرنی، مصرف شاهدانه می تواند سبب تحریک مراحل اساسی بیماری شود.

برخی محققان معتقدند که برخی داروها مانند استروئید ها و محرک ها می تواند دلیل مشکلات روانی باشند.

درمان شیزوفرنی

با درمان مناسب، بیماران می توانند تا حد زیادی به زندگی طبیعی خودشان بازگردند.

درمان می تواند به کاهش بسیاری از علائم کمک کند. به هرحال بیشتر بیماران مجبورند که در تمام عمرشان با علائم این بیماری کنار بیایند.

روانشناسان گفته اند که بیشتر درمان های موثر برای بیماران مبتلا به شیزوفرنی باید ترکیبی از موارد زیر باشد:

دارودرمانی

توجهات روانی

کمک و همراهی خود فرد

داروهای غیر روانی به منظور درمان شیزوفرنی وجود دارد. به افتخار آن ها، بیشتر بیماران می توانند در جامعه زندگی کنند به جای اینکه در بیمارستان بستری باشند.

شایع ترین داروهای مربوط به شیزوفرنی:

ریسپردال_نسبت به سایر داروهای ضدروانی، مسکن ضعیف تری است. از عوارض جانبی آن می توان به افزایش وزن و دیابت اشاره کرد اما به ندرت چنین اتفاقی می افتد در صورتیکه به همراه کلوزاپین یا اولانزاپین استفاده شود.

اولانزاپین_ می تواند علائم منفی داشته باشد مانند افزایش وزن و دیابت

کوتیاپین_ ریسک افزایش وزن و دیابت وجود دارد اما نسبت به  کلوزاپین و اولازاپین کمتر است.

زیپراسیدون_ ریسک افزایش وزن و دیابت کمتر از دیگر ضدروانی هاست. به هرحال می تواند با آریتمی قلبی نیز در ارتباط باشد.

کلوزاپین_ برای بیمارانی که به طور مداوم از دارودرمانی استفاده می کنند بسیار موثر است. این دارو می تواند سبب کاهش تمایلاتی از جمله خود کشی در بیماران شود. ریسک افزایش وزن و دیابت در این دارو نیز وجوددارد.

هالوپریدول_ این دارو دارای تاثیرات طولانی مدت، حدود یک هفته می باشد.

دارودرمانی مرحله ی اول درمان شیزوفرنی است. متاسفانه عدم پیگیری دارودرمانی مشکل اصلی است. افراد مبتلا به شیزوفرنی اغلب داروهای خود را بعد از مدت طولانی متوقف می کنند، که برای خودشان و اطرافیانشان گران تمام میشود.

بیماران باید به مصرف داروهای خود حتی بعد از زمانیکه علائم از بین می رود نیز ادامه دهند. در غیراین صورت بیماری برگشت پذیر است.

نخستین باری که بیمار علائم شیزوفرنی را تجربه می کند، ممکن است بسیار ناراحت کننده باشد. آن ها ممکن است زمان زیادی برای ریکاوری نیاز داشته باشند و این ریکاوری می تواند تجربه ی تنهایی باشد. بسیار حیاتی است، کسی که با شیزوفرنی دست و پنجه نرم می کند از حمایت کامل خانواده ی خود، دوستان و خدمات اجتماعی بهره مند شود، به خصوص زمانی که علائم برای اولین بار ظاهر می شوند.

انواع شیزوفرنی

در گذشته دسته بندی هایی از شیزوفرنی وجودداشت شامل: پارانوئید و اختلال شیزوافکتیو

امروزه این دسته بندی ها توسط پزشکان به کار گرفته نمی شود.

آزمایش و تشخیص شیزوفرنی

تشخیص شیزوفرنی را با بررسی عملکرد بیمار انجام می دهند. در صورتیکه پزشک احتمال دهد که فرد به شیزوفرنی مبتلا است، لازم است سوابق پزشکی و روانی بیمار به طور دقیق تری بررسی شود.

آزمایشات خاصی برای دیگر بیماری ها و شرایطی که می تواند محرک شیزوفرنی باشد، وجود دارد، مانند:

آزمایش خون_ در صورتیکه اختلال به دلیل مصرف دارو باشد، این آزمایش می تواند کمک کننده باشد. آزمایش خون علاوه بر این می تواند نشان دهنده ی برخی مشکلات فیزیکی نیز باشد.

مطالعات تصویری_ برای یافتن تومور و مشکلاتی که ممکن است در ساختار مغز وجود داشته باشد.

تکامل روانی_ یک متخصص می تواند روحیات بیمار را با پرسیدن سوالاتی در رابطه با افکار، احساسات، خیال پردازی ها، رفتارهای مبنی بر خودکشی، تمایلات خشونت یا پتانسیل خشونت مورد ارزیابی قرار دهد. در حالیکه در این میان به رفتار و ظاهر بیمار نیز توجه دارد.

معیارهای تشخیص شیزوفرنی

بیماران باید تحت ضوابط  مرکز تشخیص و آمار اختلالات ذهنی (DSM) مورد ارزیابی قرار گیرند. این یک مرکز روانشناسی واقع در آمریکاست که در حوزه ی تشخیص بیماری های روانی فعالیت می کند.

لازم است پزشک دیگر اختلالات مربوط به سلامت روان را نیز مورد بررسی قرار دهد مانند، اختلال دوقطبی یا شیزوافکتیو.

این موضوع از اهمیت بالایی برخوردار است که نشانه ها و علائم بیماری در نتیجه ی تجویز دارو و یا سوء استفاده در تجویز برخی مواد نباشد.

بیمار باید:

در نهایت دو علامت از علائم خاص زیر را داشته باشد:

توهم

رفتارهای بدون سازمان و جنون آمیز

صحبت کردن بدون سازمان

خیال پردازی

علائم منفی در صورتیکه در چهار هفته ی اخیر به طور مکرر از او ظاهر شوند.

به طور مشخص در انجام فعالیت هایی مثل تمایل به مدرسه، انجام کار و وظایف و یا انجام کارهای روزانه، دچار مشکل باشد.

داشتن علائمی که برای 6 هفته یا بیشتر در او وجود دارد.