درمورد سندرم آسپرژر چه می دانید؟ (بخش دوم)

درمان‌های فیزیکی و حرفه‌ای:  این مورد می‌تواند به کسانی که در هماهنگی حواسشان دچار مشکل هستند و یا هماهنگی ضعیفی دارند،کمک کند.

دارودرمانی: داروی خاصی برای درمان AS وجود ندارد اما از داروها می‌توان برای درمان برخی از علائم استفاه کرد.

روش‌های پزشکی متغیر: برخی مطالعات پیشنهاد می‌کند که رژیم‌ها غذایی خاص مانند غذاهای فاقد گلوتن و مکمل‌های ویتامینی می‌توانند سودمند باشند. شواهد حاکی از آن است که استفاده‌ی منظم از روغن های ماهی ممکن است بتواند به درمان هیجان و بعضی رفتارهای شناختی کمک کند.

دیگر روش ها مانند موزیک درمانی، هماهنگی حواس، طب سوزنی و پیام نیز می‌توانند موثر باشند.

به هرحال، همچنان هیچ نتیجه‌ی قطعی و موثری درمورد این درمان ها به دست نیامده است.

نقش حمایت از مبتلایان

والدین و دیگر مراقبان می توانند از تجربیات دیگران بهره برده تا بهتر بتوانند درک عمیق‌تری نسبت به AS

ها پیدا کنند.

با یادگیری برخی استراتژی‌ها، آ‌ن‌ها می‌توانند بسیار راحت‌تر درمقابل عزیزانشان که مبتلا به AS هستند،‌نقش حمایتی ایفا کرده و از منزوی شدن آن‌ها جلوگیری کنند.

فردی با AS، اغلب در صورتیکه بداند تغییری در راه است، می‌تواند خود را با آن وفق دهد، فقط باید یک برنامه ‌ریزی قبلی وجود داشته باشد. خانواده و دیگران می‌توانند شبکه ای از حمایت‌ها را به وجود آورند که به فرد کمک می‌کند در برابر تغییرات به درستی ظاهر شود.

درصورتیکه والدین معتقدند فرزند آن‌ها ممکن است به AS  مبتلا باشد، برقراری ارتباط با یک مدرسه‌ی مخصوص این کودکان اهمیت پیدا می کند. به این علت که موسسات آموزشی می‌توانند از لحاظ آموزش‌های خاص، حمایت های لازم را به عمل آورند.

هسته‌ی مشخصه‌ی AS، طول عمر است. و حمایت های مناسب به فرد کمک می‌کند تا دستاوردها و کیفیت زندگی خود را به حداکثر برساند.

دلایل

دلیل اصلی هنوز شناسایی نشده، اما AS ممکن است نتیجه‌ی مجموعه‌ی فاکتورهای ژنتیکی و محیطی باشد که باعث تغییر در رشد و نمو مغز می‌شود.

AS معمولا در یک نسل منتقل می‌شود و در بعضی موارد جنبه ‌ی ارثی پیدا می‌کند.

برخی محققان نتیجه گرفتند که فاکتورهای محیطی در هنگام بارداری ممکن است تاثیر داشته باشد. اما این موضوع هنوز به طور دقیق اثبات نشده است.

ناهنجاری‌های مغزی ممکن است با AS در ارتباط باشد. تکنولوژی بررسی‌های مغزی نشان می‌دهد که افرادی با AS در قسمتی‌های خاصی از مغزشان از لحاظ ساختاری و عملکردی دارای تفاوت هایی هستند.

حالت‌های پیچیده‌تر

برخی حالت‌های تشدید شده از سندرم  آسپرژر وجود دارد. AS می تواند به شرایطی تبدیل شود که دیگر مشکلات عملکردی را به وجود می‌اورد. و یا شرایطی را که همراه با پرش عضلات و دیگر تیک ها دشوارتر می‌شود.

مشکلات حواسی: برخی افراد ممکن است حساسیت منحرف‌شده ای داشته باشند در نتیجه‌ی حواس آن‌ها دچار اشکال خواهد بود. و این موضوع می تواند در دریافت برخی محرک ها تاثیر خود را نشان دهد مانند صدا، نور زیاد و روشن، بوهای تحریک کننده، غذا و مواد دیگر.

شرایط مرتبط: بچه‌های جوان با AS اغلب به طور غیرطبیعی فعال هستند. اما بزرگ‌تر ها ممکن است با حالت هایی از قبیل هیجان و افسردگی همراه باشد.

دیگر شرایط مرتبط با AS:

اختلال پرفعالیتی در کمبود توجه(ADHD)

افسردگی، به خصوص در سن‌های بالاتر

اختلالات رفتاری مانند تیک از قبیل سندرم  تورت

اختلالات هیجانی و اختلال وسواس اجباری (OCD)

تشخیص

در واقع آزمون خاصی برای تشخیص AS وجود ندارد.

آزمون های فیزیکی، مانند شنوایی، آزمایش خون یا اشعه‌ی ایکس می توانند باعث شناسایی دیگر شرایط که سبب بروز اختلالات و علائم می شوند، بشوند.

تشخیص زودهنگام ممکن است تا زمان بروز علائم شدید تر دشوار باشد. در نتیجه یک تشخیص درست یا درمان مناسب تا زمان بزرگسالی وجود نخواهد داشت.

برای ارزیابی یک کودک گروهی از متخصصین از جمله اطفال و فیزیولوژيست وجود خواهند داشت. والدین در تایید اطلاعات درباره ی علائم نقش موثری دارند و تیم تحقیقات احتمالا اطلاعاتی هم از معلمان خواهند گرفت.

در هنگام معاینه ی بزرگسالان مبتلا به AS، متخصص ممکن است از والدین فرد، نزدیکان و همسر، سوالاتی پرسیده تا درباره‌ی نحوه‌ی پیشرفت بیماری اطلاعاتی را کسب نماید.